finals month
Welcome. Nasa point ka na ng semester kung saan isusuka mo na lahat ng napag-aralan mo sa dalawa at kalahating buwan ng pag-aaral. Nasa point ka na ng paghahabol, pagccram, panganib na ma-incomplete.
Nakakaasar isipin na parang kahit anong gawin mo, kahit anong sipag o kayod o pagsusunog ng kilay, parang kulang pa rin yung oras sa isang araw. Isipin mo yung lahat ng araw na natulog ka lang, lahat ng Wednesday na nagbabad ka lang sa TV, lahat ng weekend na tinamad ka mag-schoolwork kasi may Monday pa naman. SHEEEEEEET lang talaga dahil oras sana yun na tinapos mo yung mga rina-rush mo ngayon.
Bakit bakit bakit hindi ko naFORESEEEE na ang dami palang gagawin in the future??! Sana ginawa ko na in advance para chill nalang ako right now? Huuuwaaaaaaaayyyyyyyyyy?????
Sabi sa Psych unlimited daw yung capacity ng brain ng isang tao sa pagstore ng information. Pero kanina pa ako nagbabasa para sa exam ko sa Psych bukas, wala pa rin naman pumapasok at hirap ako mag-memorize ng bagay-bagay. Low-tech na ang processor ng utak ko. Ang feeling ko may dala lang akong sabaw sa ulo ko na konting pukpok sa skull eh maglleak out na yung alleged creative/ intellectual juices ko.
Ang dami biglang kailangan gawin, pero hindi kaya ng katawan ko. Hindi kaya ng coping mechanisms ko. Hindi lang talaga kaya. Siguro kasi ang dami kong sinalihan, ang dami kong kinuhang responsibilidad, hindi na ako marunong magsabi ng NO. HINDI KO NA KAYA. SENSYA PERO MAMAMATAY NA TALAGA AKO.
May mga stuff kasi na hindi mo talaga pwedeng hindi-an. Ang dami kailangan ayusin, habulin, pagpuyatan, gawin, gawan. Ang daming deadline. Daming tasks sa to-do list na naghihintay. Ang daming taong may ekspektasyon.
Gusto ko pumunta sa isang sulok na madilim, na soundproof, na walang makakarinig kapag sumigaw ako ng PUTANGINAPUTANGINAPUTANGINA TALAGA WORLD!!! STOP ET!!!! AH KEN TEK IT ANYMORE PAKSHIYET BAKEEEETTTTT!!!!
Tapos lalabas din lang naman ako quietly mula sa deep dark secret soundproof corner at babalik sa mga gawain. Tuloy tuloy na hanggang makaraos. Hanggang matapos. Hanggang makahinga ka nang maayos ulit.
Mga momentary na kabaliwan ay talagang kailangan. Kung hindi, tingin ko nasa mental hospital na tayong lahat.
Nakakaasar isipin na parang kahit anong gawin mo, kahit anong sipag o kayod o pagsusunog ng kilay, parang kulang pa rin yung oras sa isang araw. Isipin mo yung lahat ng araw na natulog ka lang, lahat ng Wednesday na nagbabad ka lang sa TV, lahat ng weekend na tinamad ka mag-schoolwork kasi may Monday pa naman. SHEEEEEEET lang talaga dahil oras sana yun na tinapos mo yung mga rina-rush mo ngayon.
Bakit bakit bakit hindi ko naFORESEEEE na ang dami palang gagawin in the future??! Sana ginawa ko na in advance para chill nalang ako right now? Huuuwaaaaaaaayyyyyyyyyy?????
Sabi sa Psych unlimited daw yung capacity ng brain ng isang tao sa pagstore ng information. Pero kanina pa ako nagbabasa para sa exam ko sa Psych bukas, wala pa rin naman pumapasok at hirap ako mag-memorize ng bagay-bagay. Low-tech na ang processor ng utak ko. Ang feeling ko may dala lang akong sabaw sa ulo ko na konting pukpok sa skull eh maglleak out na yung alleged creative/ intellectual juices ko.
Ang dami biglang kailangan gawin, pero hindi kaya ng katawan ko. Hindi kaya ng coping mechanisms ko. Hindi lang talaga kaya. Siguro kasi ang dami kong sinalihan, ang dami kong kinuhang responsibilidad, hindi na ako marunong magsabi ng NO. HINDI KO NA KAYA. SENSYA PERO MAMAMATAY NA TALAGA AKO.
May mga stuff kasi na hindi mo talaga pwedeng hindi-an. Ang dami kailangan ayusin, habulin, pagpuyatan, gawin, gawan. Ang daming deadline. Daming tasks sa to-do list na naghihintay. Ang daming taong may ekspektasyon.
Gusto ko pumunta sa isang sulok na madilim, na soundproof, na walang makakarinig kapag sumigaw ako ng PUTANGINAPUTANGINAPUTANGINA TALAGA WORLD!!! STOP ET!!!! AH KEN TEK IT ANYMORE PAKSHIYET BAKEEEETTTTT!!!!
Tapos lalabas din lang naman ako quietly mula sa deep dark secret soundproof corner at babalik sa mga gawain. Tuloy tuloy na hanggang makaraos. Hanggang matapos. Hanggang makahinga ka nang maayos ulit.
Mga momentary na kabaliwan ay talagang kailangan. Kung hindi, tingin ko nasa mental hospital na tayong lahat.
2 Comments:
kasya pa ba ang isa sa malupit mong sulok? magdadala ako ng alak.
ayun! kuha mo agad yung password dun sa sulok. pwedeng pwede.
Post a Comment
<< Home